maandag 15 maart 2010

New Kids in de trein

Oké, dus het is inmiddels bijna een half jaar geleden dat ik geschreven heb. Ik had jullie van te voren al kunnen vertellen dat mijn blog een kort leven beschoren was, want dit soort dingen doen werkt bij mij alleen in tijden van absolute ledigheid. Zoals wanneer ik mijn been gebroken heb, om drie uur 's nachts, of als ik vakantie houd in Bovensmilde. Of gewoon, als ik in de trein zit en ik tegenover mensen zit die zo raar zijn dat ik de behoefte voel dat met iemand te delen.

Zoals vanochtend, toen ik in de trein zat met een kruising tussen een van the New Kids en de aan lager wal geraakte broer van Gerard Depardieu (neus-gewijs). Maar dan met een Oost-Drents accent. Verder had hij een nepleren jas, een zalmroze overhemd met blote vrouwen er op en een pokdalig gezicht. En dan niet een beetje een pokdalig gezicht, maar zo een met acné van het type Genante lijven, dat programma op zondagavond op RTL 5. (Gênante lijven is dus echt een programma waar ik voor ga zitten met chips en cola, want het is op een gruwelijke manier heel geruststellend, want je wordt er weer aan herinnerd dat je misschien wel rare tenen of futloos haar hebt, maar dan in elk geval geen bloemkooloren, derde tepels, schimmelinfecties of een dood embryo tegen je maagwand). Nou ja, een lelijk zalmroze overhemd en een pokdalig gezicht is het ergste niet, dat overkomt de beste wel eens. Ik zag er zelf ook niet al te florissant uit. Alleen ik denk wel dat ik tenminste niet de hele tijd ontzettend vies rochel, of stink naar Herdershond en Aldi-shag vermengd, en dat ik ook niet de hele tijd in het Oost-Drents aan het bellen ben naar mijn vrouw. Vooral dat rochelen, dat doe ik echt nooit.

Rochelen is iets wat voornamelijk mannen voorbij de potente leeftijd graag doen in openbare gelegenheden. Ze doen het op perrons, in de winkel en als je staat te wachten op de bus. Maar hun lievelingsrochelplek (waarschijnlijk vanwege de akoestiek) is de stiltecoupé. En met name opvallend vaak in stiltecoupés op maandagmorgen, als je nog 385 pagina's moet lezen over het Amerikaanse economische herstel na WOII, of over FDR's wanbeleid ofzo. Hoe dan ook, in dit soort situaties ga ik dus de hele reis zitten twijfelen of ik nu wel of niet iets moet zeggen van dat gepraat en vieze gedoe. Of ik geen burgerplicht heb, om zulke mannen te wijzen op het bordje stiltecoupé en de in het westen algemeen geaccepteerde beleefdheidsnormen. Maar meestal zeg ik niets. Dan durf ik het niet, want ik ben bang dat ik in elkaar geslagen word ofzo. Of dat diegene helemaal niet aardig is. Of juist wel, en dat ik me dan schuldig voel.
Dus dan zeg ik er niets over, en vertel ik mezelf dat ik me er helemáál niet aan erger, dat ik echt oké ben met mensen die de stilteregess overtreden. En dan zet ik mijn mp3 harder en ga ik de rest van de reis nadenken over hoe erg ik me er niet aan erger.

En dan kom ik thuis en dan ga ik er over zitten zeuren op internet, want zo ben ik dan ook wel weer. Sorry, samenleving!

dinsdag 1 september 2009

Op die fiets

Als je eenmaal begonnen bent, moet je ook doorzetten. Dus hier weer een blog. Over iets wat mij al weken, zo niet maanden bezig houdt. De Universiteit Utrecht krijgt een nieuwe bibliotheek, de Bibliotheek Binnenstad, oftewel Binnenstad-UB, oftewel BUB. Of het echt BUB is weet ik niet, maar het klinkt zo leuk en het laat zich makkelijk omvormen tot een werkwoord. Zovan: "Hee, ga jij nog bubben vanmiddag?"

Maar goed, de nieuwe letterenbieb is dus heel erg mooi en nieuw. Supermooi, zelfs. Met zo'n vierkant en alles. Stukken beter dan de vorige bieb, waar er een overdaad was aan grijs, rokersgeel en stof, en een ernstige schaarste op het gebied van stopcontacten, internetplekken en zuurstof. In een ver verleden was er vast een zeer sadistisch ingestelde facilitaire commissie, die besloten heeft de drie beschikbare stopcontacten in de hele bieb zo ver mogelijk van de draadloos internetzone (met een gemiddelde radius van 30 centimeter) te plaatsen.

Al die studenten die rondrennen tussen acculaden en internethebben zijn niet erg bevorderend voor mijn studeercapaciteiten (vooral niet als het probleem van de Mooie Mannen Maandag zich weer eens voordoet, maar daarover een andere keer meer). Hoe dan ook, dit leed zal nimmer meer het onze zijn, want vanaf nu kunnen we bijna 14 uur per dag, zeven dagen per week ongehinderd en vrijuit kennis vergaren in luxe nieuwe studiezalen, met draadloos internet te onzer beschikking. En dit alles geheel architectonisch verantwoord. (Zie ik toch nog een keertje iets terug van dat collegegeld)

p.s. ik ben weer eens veel te laat natuurlijk, maar ik begin toch een beetje fan te worden van Roosbeef (sorry dat ik het vorige week nog stom vond)

maandag 31 augustus 2009

BNN feliciteert je

Het zit dus zo. Ik ben jarig vandaag (ja, bedankt, nee ik voel me niet echt 20 nog!) en dat gaat natuurlijk altijd gepaard met een verjaardagkaart van de opticien, verzekeraar, Duthler, Wehkamp, telefoonboer en mijn oma's. Je zou kunnen zeggen dat het een beetje triest is dat ik aanzienlijk meer kaarten en felicitaties krijg van computers en ongeïnteresseerd PR-medewerkers dan van mijn eigen vlees en bloed.

Zo voel ik dat helemaal niet. Zo kreeg ik daarnet bijvoorbeeld een e-mail van Patrick Lodiers. Jeweetwel, van de BNN. Een e-mail van hem persoonlijk. Voor mijn verjaardag! Omdat ik lid ben van de BNN. (Over dat laatste een andere keer een discussie) En er zat zelfs een link bij naar een feestpagina. Een feestpagina speciaal voor mij, mijn naam staat zelfs in de link. Op die website krijg ik versiertips van Filemon Wesselink, een hitsige horoscoop van Nicoline dinges. Als kers op de taart ook nog een videoboodschap van Patrick en een liedje van Sjarrel en Sjaan (je kunt ook hun maskers downloaden).

Nou ik voel me wel jarig, hoor! Dit wordt een belangrijk jaar, mijn eerste jaar als twintiger, het laatste jaar dat ik wettelijk gezien financieel afhankelijk ben. Het laatste jaar dat ik mijn leeftijd voluit hoef te schrijven (stijltechnisch). Het jaar dat ik me bijna ongans mag drinken in diverse Amerikaanse uitgaansgelegenheden, het jaar dat ik al 20 jaar mijn geboortejaar deel met de val van de Berlijnse muur. Bovendien is het het jaar waarop ik steeds verder verwijderd raak van de huwbare leeftijd en in diverse middeleeuwse plattelandsdorpen al beschouwd zou worden als een oude vrijster. Gelukkig is dit de 21ste eeuw en heb ik nog maximaal tien jaar (vijf jaar als ik op de Veluwe zou wonen) voor dat aan de orde komt. Zoals Jay-Z zou zeggen: "Cause I've got 99 problems, but a bitch ain't one").

Doei allemaal!

zondag 26 april 2009

Oude Pekela

Afgelopen week werd ik gebeld door het uitzendbureau: of ik zin had om te werken dit weekend. Ik had geen zin om te werken, maar wel zin in geld, dus ik zei ja. Dus afgelopen zaterdagochtend zat ik in de auto, op weg naar Oude Pekela. In Oude Pekela zou ik de hele dag mensen van een niet nader te noemen bekend frisdrankmerk laten proeven.

(Het staat heel interessant om te zeggen dat ik het niet mag noemen, maar eigenlijk is dat helemaal niet waar. Het was gewoon voor Lipton Ice Tea Clear Green Groene Thee Orange en Lemon. Dat is water met een smaakje, dat een beetje smaakt als een kruising tussen koude thee en DubbelFriss en Geen Toegevoegde Smaakstoffen heeft, behalve 50% suiker. De ultieme dorstlesser en een grote revolutie op waterige pakken meuk-gebied)

In elk geval, ik moest dus 300 mensen dat laten proeven. Ik kreeg een hele brief met aanwijzingen over kooptechnieken en doelgroepen. De doelgroepen voor Oude Pekela waren de post-moderne hedonisten, kosmopolieten en post-materialisten. Nu heb ik al grote moeite met bedenken wat een post-modernistische hedonist is of een post-materialist, maar ik ben er vrij zeker van dat je ze niet in Pekela vindt. Kosmopolieten misschien wel, want ik heb een Duitser en een neger gevonden. In elk geval moeten ze geen ijsthee in Oude Pekela, of het nu kleer grien is of niet.

Ze houden daar mee van bier, tattoeages, rimpels en zweetplekken. Van grote snorren, maatjes 54, hoogwaterbroeken en nep-crocs. Van zaterdag patatdag, kinderen met gouden oorbellen. Jaren 80 kapsels, geen kapsels, matjeskapsels. En ik bedoel, ik ben totaal tegen het belachelijk maken van het platteland en vóór het behoud van de streektaal, maar zelfs ik ben niet tegen dit soort clichégeweld bestand. Ik kan iedereen aanraden nooit naar Oude Pekela te gaan, tenzij je er 8,30 per uur mee verdient.

vrijdag 17 april 2009

Ni hao, Kai-Lan

Nickelodeon heeft een nieuwe serie. Of althans, nieuw voor mij. Eigenlijk bestaat ze al langer, maar ja, ik kijk dus niet zo vaak naar Nick Jr. Hoe dan ook, de serie heet "Ni hao, Kai-Lan", de nieuwste variant in de serie Politiek Correcte Programma's Over Amerikaanse Minderheidsgroepen (al eerder verschenen: Diego en Dora, de Latijns-Amerikaanse padvinders en Juma, hun Afro-Amerikaanse vriendje). Het gaat over de "Amerikaans-Chinese cultuur" en hoe dat werkt, en dat het"erg leuk en leerzaam om Chinees te praten".

Kai-Lan is nog correcter en leerzamer dan Dora. Kai-Lan zingt liedjes als "Als je een vriend iets geeft, zorg dan dat hij er iets aan heeft" en vindt het "Superleuk om jou iets te leren". Ze heeft een dansende pandabeer en een lachende tijger als vriendje en samen doen ze allerlei opvoedkundige en slimme dingen die moeten bewijzen hoe slim en ontwikkeld Chinezen wel niet zijn. Aangezien iedereen wel weet hoe slim Chinezen zijn (en hoe hard ze daarvoor werken) en 80 procent van het huidige kindertelevisieaanbod tegenwoordig al bestaat uit Aziatische series, betwijfel ik de toegevoegde waarde van deze serie. We weten al meer dan genoeg over Chinezen. Daar hebben we geen hysterische Kai-Lan en lachende tijger voor nodig.

Ik snap heus wel dat ze hier een omarming der volkeren willen bereiken en dat ze op een simpele manier iets willen doen aan Chinezen-discriminatie in Amerika, maar waarom moet dat zo? Waarom door middel van stompzinnige poppetjes die achterlijke liedjes zingen en doorzichtige levenslessen leren. Vooral omdat ze ondertussen elk mogelijk Chinees cliché uitbuiten. Zelfs de wijze oude Chineze opa zit erin. Ik vind het heel nobel van Nickelodeon dat ze nauwelijks series uitzenden met geweld en dat heel lang de Chinahype van zenders als Jetix hebben weerstaan, maar tegelijkertijd worden kinderen van Kai-Lan en Dora misschien nog wel stompzinniger.

Als je dan toch je kind voor de tv gaat parkeren, geef ze dan in elk geval iets waar ze geen kwijlende mongolen van worden. Geef ze een programma dat hen serieus neemt en hen uitdaagt. Zodat ze geen tv meer nodig hebben om te snappen dat Chinezen net gewone mensen zijn. En zodat ze geen dingen zeggen als "Mama-san, mag ik een koekje, xie xie?"

zaterdag 11 april 2009

Zelfmanagement

Afgelopen maandag heb ik de workshop Studie en Zelfmanagement gedaan. Ik hoopte op die manier tot nieuwe inzichten te komen. Wat ik me precies bij Zelfmanagement moest voorstellen wist ik ook niet precies, maar als ik door 15 euro over te maken ineens een hyperstudent kon worden, leek het me de moeite van het proberen waard.


Dus maandagmiddag toog ik met Cato richting de Uithof om ons leven aan een totale metamorfose te onderwerpen. Ik had speciaal mijn lievelingspen meegenomen en een schrift om alles in op te schrijven. We waren een beetje te laat, maar omdat het een cursus over uitstelgedrag was, hoopte ik dat dat niet zo erg zou zijn. We waren we laatsten en ik geloof dat het wel erg was. Onze docent heette Jolanda en ze had zelf twee studies cum laude afgerond. Ik was meteen onder de indruk, al ontging het mij niet dat Jolanda er wel een beetje uitzag of ze wel wat vitamine D kon gebruiken. (Wist je trouwens dat je van vitamine D-gebrek naast een bleke huid last van vlekken en gekke botten krijgt, en dat burkadragende moslima's daar vaak last van hebben? Beetje ondoordacht van Mohammed - maar dat terzijde)


In elk geval begonnen we met het maken van een test die ons inzicht zou geven in onze studiestijl. Ik ben klaarblijkelijk zowel een Dromer als een Adrenalinezoeker (iets wat mij een vrij dodelijke combinatie lijkt), en dat betekent dat ik behoefte heb aan het vermijden van onprettige dingen en daarnaast slecht tegen saaie situaties kan. Ik vond dit een openbaring. Ik had het me misschien nooit zo gerealiseerd, maar ik heb écht heel erg moeite met stomme dingen en altijd als ik iets saais moet doen vind ik dat niet leuk. Om dit op te lossen moet ik voor mijzelf een win-winsituatie creëren, door mijzelf te straffen als ik het verkeerd doe en te belonen als ik het goed doe.


En het leuke is dat je dan zelf de strag mag bedenken. Dit kan op verschillende manieren. Eén jongen die wel aardig maar ook een beetje eng was, strafte zichzelf door 13 uur aan één stuk te studeren. Een ander meisje (dat diergeneeskunde deed, om het even in perspectief te plaatsen), mocht van zichzelf naar de dierentuin als ze haar tentamen gehaald had. Ik kon zelf niet zo heel goed bedenken wat ik kon doen om mezelf te straffen. Of althans, niets ergers dan twee uur Colbie Caillat luisteren of afspreken met mensen die ik eigenlijk niet zo aardig vind. Want dat zou ik toch niet doen. Gelukkig zei Jolanda dat je plannen waarmaken vaak al een intrinsieke waarde heeft. Als je bijvoorbeeld een schema maakt en je een rood blokje zet als je je taak af maakt, dan is dat blokje al een beloning op zich. Dan heb je helemaal geen dierentuin, chocola of dertien uur studeren meer nodig.


Aangezien ik diezelfde week tentamens had en ik mijzelf al ijverig blokjeskleurend in de bieb zag zitten, toog ik de ochtend daarna meteen naar de stad. Op viltstiftenjacht. Dit bleek nog wat moeilijker dan gedacht, want ik wilde als beloning wel echt móóie viltstiften. Ik ben er van overtuigd dat je van een vieze roestrode kleur absoluut niet beter gaat studeren. En je wilt natuurlijk ook een lange termijninvestering doen en niet zomaar met de eerste de beste huismerkstiften weer naar buiten stappen. Drie uur later had ik ze dus gevonden, mijn speciale studiebevorderende merkvilstiften. Vol goede moed stapte ik de bieb in om te leren.

In de eerste instantie leek het te werken, maar op een gegeven moment had ik zo'n moeite met het niet vermijden van onprettige en saaie situaties dat ik wat meer rode stiftenprikkeling nodig had. Tot ik uiteindelijk voor elke minuut een rood puntje ging zetten. Daardoor was ik zo afgeleid dat ik eigenlijk niet meer aan studeren toekwam. Vol goede moed stortte ik me toen op het bedenken van een geschikte straf voor al mijn zonden, waar ik was mee klaar was toen om half 11 de bibliotheekmeneer omriep dat we naar huis moesten. En ergens begin ik toch te geloven dat een cum laude afgestudeerde biomedische wetenschapper niet de juiste persoon is om mensen als ik aan het werk te krijgen...

Over vakantie en de ondraaglijke lichtheid van het bestaan

Ik heb vakantie, vandaag voor de tweede dag. Mijn laatste tentamen is geweest (voor de hers beginnen) en ik ben zeven dagen vrijgesteld van elke intellectuele activiteit. Nu ben ik een week lang om precies te doen wat ik zelf wil. En aangezien ik er normaal niet aan toe kom, nam ik me na de tentamens voor om te gaan doen wat ik me elke vakantie voorneem: werken aan mijn literaire ontwikkeling.

Al zeker drie jaar begin ik elke vakantie in de Ondraaglijke lichtheid van het bestaan. Kundera is één van mijn lievelingsschrijvers en ik raak telkens weer verrukt van zijn dialogen, die doorspekt zijn met cynisch-filosofische ideeën over religie en het bestaan. Althans, ik weet zeker dat hij één van mijn lievelingsschrijvers zou zijn, als ik ooit verder was gekomen dan pagina dertien. Dan kom ik erachter dat ik lichtheid helemaal niet zo ondraaglijk vind, maar Kundera's schrijfstijl wel. Ik leg hem dan weer terug voor de volgende vakantie en ga door naar mijn volgende project: Geert Mak.


Als rechtgeaarde geschiedenisstudent is Geert Mak theoretisch gezien ook één van mijn lievelingsschrijver. Natuurlijk moet ik er dan altijd wel een beetje minachtend bij vermelden dat zijn populair-wetenschappelijke schrijfstijl nauwelijks echt historisch verantwoord te noemen is, maar dat hij er wel in slaagt de wetenschap dichter bij de leken te brengen. Helaas haakte ik al af toen Geert Amsterdam verliet, wat gezien het feit dat het boek In Europa heet een vrij magere prestatie is. Ook Geert Mak verdwijnt dan weer in de kast en zo werk ik mijn hele lijst immer onvoltooide boeken door, met resultaten variërend van 50 bladzijden (Multatuli) tot twee regels (Shakespeare), geef ik het op.



Ik wil echt heel graag quasi-nonchalant Dostojevski kunnen citeren, liefst in de originele taal, en kunnen zeggen dat ik altijd zo geniet van Hamlet, maar hallo - ik ben opgegroeid in de jaren 90. Het poëtischtste wat ik in mijn jeugd hoorde was de Pokémon-rap, het literairste was de Carry Slee-pulp en het meest cultureel verantwoorde dat op tv verscheen was Dragon Ball-Z. Ik wil heus literair verantwoord zijn, maar waarom heeft Mulisch altijd 1074 pagina's nodig om zijn punt te maken?

Mijn generatie is de Heftige Verhalen-rubriek van de CosmoGirl gewend, waarin je binnen 600 woorden het verhaal leest van een aan de heroïne verslaafde tienermoeder met een verschrikkelijke spierziekte, die om voor haar geestelijk gehandicapte moeder en autistische broertje te kunnen zorgen werkte als hoer en op een dag zwanger bleek te zijn van een vaste klant, die haar op haar tweede van huis weggelopen vader bleek te zijn.

Ooit heb ik heus echt wel een keer het geduld om me te verdiepen in de fin de siècle-literatuur of 16de eeuwse Engelse toneelstukken, maar voorlopig kom ik niet verder dan Harry Potter. Trouwens, ik heb vakantie, hóór.